....Le sport....

Qu'est-ce que le sport ?

Le sport regroupe un large éventail de diverses activitées humaines. Cet éventail est variable selon la définition qui est donnée au terme de "Sport". On peut cependant noter des axes forts : le sport est une activité humaine, qui doit pouvoir être pratiquée comme un loisir, qui est régie par des règles partagées par un grand nombre et qui doit permettre de mettre en compétition entre eux les pratiquants d'une même discipline. Une activité à caractère sportif mais pratiquée à titre de loisirs sans but de compétition, telle que la randonnée, pourra ne pas être admise par certains comme un sport ; de même, pour une activité peu physique et principalement cérébrale, telle que les Echecs.

Le terme de "Sport" a pour racine le mot de vieux français desport qui signifie « loisir ». En traversant la Manche, desport se mue en sport et évacue de son champ la notion générale de loisirs pour se concentrer sur les seules activités physiques. La langue allemande admet le terme sport et sa définition anglaise en 1831 ; la France en fait usage pour la première fois dès 1828. Ainsi, depuis lors, le sport n'englobe plus les divers jeux de société ou jeux de l'esprit qui faisaient la joie d'un Gargantua. La multiplication des sports, qui ne date pas d'hier, pose problème à certains. Faut-il admettre les concours de chiens de berger comme un sport ? Vaste problème pour beaucoup, débat d'arrière-garde pour d'autres qui groupent les sports en trois grandes catégories : les sports olympiques, les sports non-olympiques ayant vocation à devenir olympiques, et les autres sports, dit mineurs, dont les concours de chiens de berger. Cette dernière catégorie apparaît hétérogène, mais l'essence même du mouvement sportif ne se situe pas là. Certains mettent alors l'importance sur l'existence de compétitions, mais c'est un faux débat, car le sport de loisirs reste du sport.

REMARQUE: Les trois grandes catégories ne reflètent pas la réalité du terrain. Qu'est ce qu 'un sport mineur ? le jogging de millions de personnes le dimanche matin ? Si l'on entend par sport activités à visée compétitive, avec résultats classement etc, on peut aussi trouver des activités physiques d'entretien, de loisirs, de prévention, d'éducation, recherche de son potentiel maximal . En fait l'activité physique chapotte un ensemble d'activités définit suivant l'intention du pratiquant. Et là il n'y a pas d'activités mineures ou majeures.

Le système de classification décimale de Dewey est un système de classification de la connaissance humaine. Il regroupe les sports dans la classe 700 qui est celle des Arts. Ainsi, selon ce système de classification, le sport est assimilé à un art et les sportifs sont des artistes. On retrouve ce lien entre Sport et Art dans le terme "Arts martiaux" qui désigne des sports de combat et le terme "Patinage artistique" qui désigne un sport de glace.

Histoire du sport

Le sport est un phénomène quasi universel dans le temps et dans l'espace, et, pour reprendre une maxime byzantine, « les peuples sans sport sont des peuples tristes ». Nombre de phénomènes qui paraissent récents, accompagnent en fait l'histoire du sport depuis l'origine : du professionnalisme au dopage, des supporters aux problèmes d'arbitrage.

La Grèce, Rome, Byzance, l'Occident médiéval puis moderne, mais aussi l'Amérique précolombienne ou l'Asie, sont tous marqués par l'importance du sport. Certaines périodes sont surtout marquées par des interdits, comme c'est le cas en Grande-Bretagne du Moyen Âge à l'époque Moderne, mais ce rappel permanent prouve une chose : la pratique sportive perdurait.

La puissance du mouvement sportif est aujourd'hui considérable. Une fédération internationale comme la FIFA a la capacité de modifier les règlements et d'exiger la mise en application à la planète entière à compter d'une date précise. L'ONU rêve d'avoir un jour cette même capacité d'action. Et nul besoin à la FIFA de rappeler à l'ordre Pierre, Paul ou Jacques, car tout le monde suit le même règlement. Le sport propose ainsi un premier modèle de mondialisation réelle.

À l'inverse de cette structure centralisée à la romaine, notons l'existence d'un mouvement sportif plus indépendant, notamment aux États-Unis. La NBA a des règles particulières et pas question de se mettre sous la coupe de la Fédération Internationale de Basket-ball. Sauf pour les Jeux Olympiques, évidemment, car c'est la FIBA qui est en charge des épreuves. Les joueurs NBA doivent alors jouer selon les règles communes au reste du monde. Le base-ball américain est encore plus caricatural sur ce point, avec les deux ligues qui s'affrontent pour le trophée des World Series : American et National n'ont pas les mêmes règles du jeu !

Le sport est l'une des pierres d'angle de l'éducation humaniste. Les Anciens mettaient déjà sur le même plan éducation physique et intellectuelle. Pythagore était un brillant philosophe qui fut également champion de lutte puis entraîneur du grand champion Milon de Crotone. La Renaissance redécouvre les vertus éducatives du sport et de Montaigne à Rabelais en passant par Mercurialis, tous les auteurs à la base du mouvement humaniste intègrent le sport dans l'éducation. Gargantua est très sollicité à ce niveau !

Chaque époque a son sport-roi. L'Antiquité fut ainsi l'âge d'or de la course de chars. Pendant plus d'un millénaire, les auriges, cochers des chars de course, étaient des stars adulées par les foules dans tout l'empire romain. Le tournoi, qui consiste à livrer une véritable bataille de chevaliers, mais « sans haine », fut l'activité à la mode en Occident entre le VIII^e et le XII^e siècle. Attention à ne pas confondre le Tournoi et la joute équestre, version très allégée du tournoi. La violence de Tournoi cause sa perte, d'autant que le jeu de paume s'impose dès le XIII^e siècle et jusqu'au XVII^e siècle comme le sport roi en Occident. Ce jeu de raquettes embrase Paris, la France puis le reste du monde occidental. Le XVIII^e siècle voit le déclin du jeu de paume et l'arrivée, ou plutôt le retour, des courses hippiques qui s'imposent comme le sport roi des XVIII^e et XIX^e siècles. La succession des courses hippiques fut âprement disputée car le nombre des sports structurés augmente spectaculairement dès la fin du XIX^e siècle. Le football rafle finalement la mise et est encore aujourd'hui l'incontestable sport numéro un sur la planète.

À ce tableau général, il convient d'apporter des nuances régionales. Ainsi, on remarque que l'ancien empire britannique n'est pas vraiment féru de football ! En revanche, il cultive les autres sports que soutenait jadis la bonne société anglaise, du tennis au hockey sur gazon en passant par le rugby et le cricket. Le cricket a ainsi le statut national dans des pays comme l'Inde ou le Pakistan. De même, l'Amérique du Nord a mis au monde plusieurs sports comme les canadiens hockey-sur-glace et basket-ball et les américains baseball et football américain, parvenant ainsi, provisoirement, à échapper à la vague football (qu'ils appellent soccer). En France, le sport roi de la fin du XIX^e siècle est le cyclisme qui garde la palme jusqu'au triomphe du football, entre les deux guerres mondiales. Le rugby espéra bien se mêler a cette lutte, mais son implantion trop régionale était un frein.

Organisation du sport

Généralités

Le sport se pratique soit au sein d'un club soit hors de tout club. Les clubs sont affiliés à des fédérations. Les clubs organisent les entraînements et mettent leurs moyens à la disposition des compétitions. Les fédérations organisent les compétitions.

La grande majorité des sportifs est composée de sportifs bénévoles, c'est-à-dire d'hommes et de femmes qui pratiquent leur activité sans recevoir aucun salaire en retour. La plupart de ces bénévoles considèrent que c'est à eux de payer les dépenses liées à ce loisir. Ces bénévoles sont dits « amateurs », même si nombre d'entre eux maîtrisent leur technique à un niveau qui leur permet de concourir dans des compétitions internationales.

Certains sportifs perçoivent un salaire en retour de leur activité. Ces sportifs sont dits « professionnels ». La plupart d'entre eux sont sous contrat avec un club. Le football en Europe et le basket-ball aux États-Unis d'Amérique sont deux exemples connus de sports pratiqués par des professionnels.

Entraînements et compétitions

La pratique d'un sport se décompose en trois types d'activités : l'entraînement, la compétition et la récupération.

L'entraînement a pour objectif de former et d'entraîner le pratiquant pour que ses performances augmentent. Pour être bénéfique, l'entraînement doit être réparti sur une succession de séances régulières, progressives et complémentaires les unes aux autres. La compétition a pour objectif de mesurer les sportifs entre eux et de récompenser les meilleurs. Pour de nombreux sportifs, la compétition est le moment le plus fort et le plus agréable de la pratique du sport. Enfin, la pratique d'un sport comprend des phases de récupération et de détente. L'objectif de ces séances est de laisser au corps de l'athlète le temps et le repos nécessaire pour qu'il se remette en état de produire les meilleurs efforts.

Spectacles

Les compétitions sont des spectacles.

Certaines d'entre elles attirent de grandes foules. Les principales compétitions de sports populaires sont retransmises par les chaînes de télévision. Il existe des chaînes dont l'objet sont la diffusion d'épreuves sportives. Certaines sont généralistes et se consacrent à divers sports tandis que d'autres se spécialisent dans une discipline.

Compétences de sportifs

Chaque discipline fait appel à des compétences sportives particulières.

L'équilibre, la force, la motricité, la vitesse, l'endurance, la concentration, le réflexe sont les compétences les plus connues. Certaines disciplines font plutôt appel à une seule compétence alors que d'autres font appel à un éventail de plusieurs compétences.

Le succès dans une discipline dépend de la capacité du sportif à exécuter un geste précis. Certaines discplines consistent à exécuter le geste le plus précis possible en disposant de tout le temps nécessaire à la préparation du geste. Le tir à l'arc est un exemple de ce type de disciplines. D'autres disciplines laisse peu de temps de préparation et le sportif doit ici exécuter son geste de manière spontanée. Le karaté est exemple de ce type de disciplines.

Dogue allemand

Dogue allemand

Le Dogue allemand (Deutsche Dogge) est le géant de la race canine. Il n'est cependant pas le plus grand, le lévrier irlandais le dépasse et est réputé être le plus grand chien au monde. Il peut parfois mesurer 1,05 m au garrot. Cette hauteur est hors standard, mais pas exceptionnelle.
On appelle souvent ce dogue « l'Apollon de la gent canine ». On l'appelle aussi « Danois » ou « grand Danois » mais il n'est danois que de nom puisque son origine est allemande (controversé).
Il est plausible que le Danois descende du molosse du Tibet, qui serait lui-même l'ancêtre de tous les dogues et autres chiens de grande taille. Il fut pendant longtemps chien de chasse en meute, chien pisteur et chien de guerre. Devenu depuis peu chien de compagnie, il s'accommode assez bien de son nouveau rôle.
Il a généralement un tempérament très doux et s'accommode aisément des enfants. La première exposition du Dogue allemand s'est faite à Hambourg en 1963. Haut sur pattes, élancé, musclé, il posséde un excellent caractère et c'est en fait le plus pacifique de tous les molosses. Il ne devient agressif que si on le provoque, et sa masse impressionnante est à elle-seule dissuasive.
Il existe plusieurs variétés de couleurs : arlequin, noir, fauve, bringé, bleu.

Statue de la Liberté

La Liberté éclairant le monde, plus connue sous le nom de statue de la Liberté, est un monument situé à New York sur la petite île de Liberty Island, au sud-ouest de Manhattan. Elle fut offerte par la France (et plus précisément par les Français grâce à une souscription privée) pour le centenaire de l'indépendance des États-Unis et inaugurée par le président Grover Cleveland le 28 octobre 1886. Ce fut Edouard de Laboulaye,l'auteur de "Paris en Amérique" et des "Contes Bleu", qui en eût l'idée. Son ami Bartholdi la conçu ensuite. Elle fut exécutée à Paris, dans les ateliers Gaget-Gauthier, en 1878, par le sculpteur Frédéric-Auguste Bartholdi et l'ingénieur Gustave Eiffel (qui succéda à Viollet-le Duc, décédé) pour la charpente métallique. Celle-ci est, en effet, creuse, recouverte de plaques de cuivre rivetées. Son socle est en pierre de Kersanton.
La pierre composant le socle de la Statue de la Liberté provient d'un petit village de France, Euville dans la Meuse, réputé pour la qualité de sa pierre et cette pierre avait été choisie pour ses qualités de faible érosion à l'eau salée.
Le premier modèle, à petite échelle, fut réalisé en 1870.Cette première statue est actuellement dans le Jardin du Luxembourg, à Paris.
La main et le flambeau, en dimensions réelles, furent exposés à l'Exposition Universelle de Philadelphie, en 1876, puis exposés au Madison Square, de New York. La tête fut exposée à l'Exposition Universelle de Paris, en 1878.
Elle fut remise aux États-Unis officiellement le 4 juillet 1884 à Paris, démontée, transportée par la frégate Isère, puis remontée à son emplacement définitif.
D'une hauteur de 46,50 m (92,99 m en comptant le socle), elle représente une femme drapée brandissant une torche de la main droite. Dans sa main gauche, elle tient une tablette sur laquelle on peut lire la date de l'indépendance américaine : le 4 juillet 1776. Les 7 branches de sa couronne représentent les 7 continents. Les 25 fenêtres symbolisent les 25 pierres gemmes.
À ses pieds, se trouvent des chaînes brisées qui symbolisent la paix.
On peut monter, par l'intérieur, jusqu'à la couronne par un escalier de 354 marches (visite interdite depuis les attentats du 11 septembre 2001).
Située à l'entrée du port de New York, elle était le premier symbole américain pour les émigrants transitant par Ellis Island en arrivant par bateau. Symbolisant la liberté éclairant le monde, elle est rapidement devenue un emblème national des États-Unis et un des symboles les plus universels de la liberté et de la démocratie.

Tour Eiffel

Contestée par certains à l'origine, la tour Eiffel fut d'abord, à l'occasion de l'Exposition universelle de 1889, la vitrine du savoir-faire technologique français. Plébiscitée par le public dès sa présentation à l'Exposition, elle a accueilli plus de 220 millions de visiteurs depuis son inauguration. Sa taille exceptionnelle et sa silhouette immédiatement reconnaissable en ont fait un emblème de Paris.
Imaginée par Maurice Koechlin et Émile Nouguier, respectivement chef du bureau des études et chef du bureau des méthodes d'Eiffel & Cie, la tour Eiffel est conçue pour être le « clou de l'Exposition de 1889 se tenant à Paris. ». Le premier plan est réalisé en juin 1884 et amélioré par Stephen Sauvestre, l’architecte en chef des projets de l'entreprise, qui lui apporte plus d'esthétique.
Le 1er mai 1886, le ministre du Commerce et de l'Industrie Édouard Lockroy, fervent défenseur du projet, signe un arrêté qui déclare ouvert « un concours en vue de L’Exposition universelle de 1889 ». Gustave Eiffelgagne ce concours et une convention du 8 janvier 1887 fixe les modalités d'exploitation de l'édifice.
Construite en 2 ans, 2 mois et 5 jours, de 1887 à 1889, par 250 ouvriers, elle est officiellement inaugurée le 31 mars 1889. Sa fréquentation s'érode rapidement; la tour Eiffel ne connaîtra véritablement un succès massif et constant qu'à partir des années 1960, avec l'essor du tourisme international. Elle accueille maintenant plus de 6 millions de visiteurs chaque année.
Ses 300 mètres de hauteur lui ont permis de porter le titre de « plus haute structure du monde » jusqu'à la construction en 1930 du Chrysler Building, à New York. La tour Eiffel, construite sur le Champ-de-Mars, près de la Seine, dans le 7e arrondissement de Paris, est actuellement exploitée par la Société d'exploitation de la tour Eiffel (SETE). Le site, qui emploie 500 personnes (250 directement employés par la SETE et 250 par les différents concessionnaires installés sur le monument), est ouvert tous les jours de l'année.
[modifier]

ช้อปปิ้ง
น้ำหอม นักท่องเที่ยวทั่วไปนิยมซื้อน้ำหอมยี่ห้อที่ฝรั่งเศสเป็นต้นตำรับ ซึ่งราคาจะถูกกว่าที่นำมาขายในต่างประเทศมาก เมืองที่มีชื่อเสียงในการผลิตหัวน้ำหอมกลิ่นต่างๆ ได้แก่เมืองนีส คานส์ ริเวียร่า เป็นต้น ยี่ห้อน้ำหอมที่ขึ้นชื่อที่ฝรั่งเศสเป็นเจ้าตำรับได้แก่ Christian Dior และน้ำหอมของ Caron, Givenchy, Rochas, Guerlain, Paco Rabanne เป็นต้น
เสื้อผ้าและสินค้าแฟชั่น ฝรั่งเศสมีชื่อเสียงมากโดยเฉพาะศูนย์รวมของดีไซเนอร์ชื่อดัง และเป็นต้นฉบับของแฟชั่นทั่วโลก
เครื่องดื่มที่มีแอลกฮอล์ฝรั่งเศสมีชื่อด้านนี้อย่างมากโดยเฉพาะอย่างยิ่ง คือ การเป็นแหล่งผลิตของไวน์ และแชมเปญที่สำคัญที่สุดของโลกในปัจจุบันไวน์ (Vin) หรือเหล้าองุ่นเริ่มผลิตขึ้นในฝรั้งเศสเป็นครั้งแรกตั้งแต่ยุคโรมัน โดยกองทัพโรมันที่เข้าปราบปรามอนารยชนได้นำวิธีการทำเหล้าองุ่นมาเผยแพร่และได้สืบทอดการทำไร่องุ่น และเหล้าไวน์มาจนปัจจุบัน ในหมู่นักดื่มไวน์นั้น ถือว่าไวน์ฝรั่งเศสเป็นไวน์ที่ดีทีสุดในโลก แหล่งผลิตไวน์ที่ขึ้นชื่อไดแก่ บอร์โดซ์ (Bordeux) เบอร์กันดี ชองปาญ อัลซาส ลัวร์ โรน โพรวองซ์ จูราและซาวอย และทางตอนใต้สุดของประเทศ
ไวน์แบ่งออกเป็น 3 สี คือ ไวน์ขาว (Blanc) ไวน์แดง (Rouge) และไวน์สีชมพู (Rose) โดยทั่วไปจะนิยมไวน์ขาว และไวน์แดง แต่ไวน์สีชมพูจะไม่เป็นที่นิยมและมักถือว่าเป็นไวน์ที่ดื่มเล่นๆเสียมากกว่า
รสชาติของไวน์นั้นจะแบ่งออกเป็น But = ธรรมดา, Sec = หวานเล็กน้อย, Demi-sec = หวาน, Doux = หวานมาก
คุณภาพของไวน์ที่ผลิตในฝรั่งเศสนั้นรัฐจะควบคุมให้ได้มาตรฐาน โดยแบ่งออกเป็น 4 ลำดับขั้น คือ1) Appellation d'Origine Controlee (AOC) เป็นไวน์ที่แจ้งรายละเอียดการผลิต ที่ผลิต การบรรจุขวด การบ่มไวน์อย่างละเอียดบนป้ายฉลาดขวด เป็นไวน์คุณภาพสูง และสามารถมีราคาสูงได้เป็นพันเป็นหมื่นบาทขึ้นอยู่กับปีที่ผลิตเป็นสำคัญ2) Vins Delimite de Qualite Superieure (VDQS) เป็นไวน์คุณภาพสูง เช่นเดียวกับไวน์ที่มี AOC ต่างกันตรงเป็นไวน์ที่ผลิตจากแหล่งใดแหล่งหนึ่งหรือสถานที่แห่งหนึ่งเป็นพิเศษ ซึ่งสถานที่นั้นๆได้รับการรับรองว่าผลิตไวน์ได้คุณภาพ เช่นไวน์จากบอร์โดซ์ ซึ่งจะบรรจุขวดรูปทรงไม่เหมือนกับไวน์ที่อื่นๆ ไวน์แบบนี้มีราคาสูงเช่นกัน3) Vin de Pays หรือไวน์ท้องถิ่น ราคาไม่ค่อยแพง คุณภาพปานกลางมักเสิร์ฟตามร้านอาหารทั่วไป4) Vin De Table หรือไวน์ธรรมดาๆ คุณภาพปานกลาง มักเสิร์ฟตามร้านอาหารแบบชาวบ้านโดยใส่มาเป็นเหยือก (carafe)องุ่นต่างพันธุ์จะให้รสชาติของไวน์ที่ต่างกันไป ชื่อพันธุ์องุ่นจะถูกบ่งบอกไว้ที่ขวดด้วย พันธุ์องุ่นที่กล่าวกันว่าดี ให้ไวน์รสกลมกล่อม นุ่มละมุนเป็นที่นิยมกันก็ คือpinot noir, pinot gris, pinot blanc, muscat, riesling, cabernet sauvignon, cabernet franc, merlot, petit verdot, malbec, muscadet, sauvignon, chenin blanc, gamay
นอกจากนี้ยังมีประเภท เครื่องสำอาง, กระเป๋าและเครื่องหนัง, ผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสอาหารการกินในสมัยก่อนคนฝรั่งเศสสามัญชนโดยเฉพาะในชนบท จะถืออาหารกลางวันเป็นอาหารหลัก ส่วนในราชสำนักจะถือมื้อเย็นเป็นสำคัญ แต่ในปัจจุบันเวลาอาหารปกติ คือ กลางวัน 12.00-14.00 น. เย็น 20.00-22.00 น.เพราะฉะนั้นตามเมืองใหญ่ๆ โดยเฉพาะปารีสร้านอาหารอาจเปิดประมาณ 11.30 น. ถึง บ่าย 2 โมง และเปิดอีกครั้งเวลา หนึ่งทุ่มไปจนถึงเที่ยงคืน บางร้านอาจเปิดไปจนถึงตีสองหรือตีสามเพื่อรับนักท่องเที่ยวราตรีโดยเฉพาะ
อาหารเย็นแบบเต็มยศ จะประกอบด้วยอาหารตั้งแต่ 6 จาน (คอร์ส) ขึ้นไป เสิร์ฟไวน์ตลอดเวลา ไม่นิยมเครื่องดื่มชนิดอื่นระหว่างรับประทานอาหารนอกจากน้ำหากไม่ดื่มไวน์ภัตตาคารที่หรูหราจะเสิร์ฟอาหารแบบเต็มยศ ซึ่งจะสั่งเพียง 2 หรือ 3 คอร์สก็ได้ การสั่งอาหารในภัตตาคารหรูจะเรียงลำดับดังนี้1. Aperitif (เหล้า หรือ เครื่องดื่มสำหรับจิบเรียกน้ำย่อย)2. Entree และ/หรือ ออร์เดิร์ฟ (อาหารจานแรก อาจมีซุปต่ออีกคอร์สก็ได้)3. Plat Pricipal (อาหารจากหลัก)4. Salade (สลัดเสิร์ฟเคียงกับอาหารจานหลัก)5. Fromage (เนยแข็งชนิดต่างๆ วางบนถาดไม้)6. Dessert (ของหวาน)7. Fruit (ผลไม้)8. Cafe หรือ The (กาแฟ หรือ ชา)9. Degestif (เหล้าหลังอาหาร)
รูปแบบของอาหาร ได้มีการแบ่งรูปแบบอาหารออกเป็นลำดับชั้น คือ1. Haute Cuisine อาหารที่ปรุงอย่างหรูหราสำหรับคนร่ำรวยใช้เวลาในการเตรียมนาน และเมื่อเสิร์ฟก็ต้องตกแต่งอย่างสวยงาม2. Cuisine Bougeoise อาหารที่ทำกินกันเองในบ้าน แต่ใช้เครื่องปรุงที่มีคุณภาพ3. Nouvelle Cuisine อาหารแนวใหม่ใช้เครื่องปรุงธรรมชาติแบบดูแลสุขภาพ เหมาะสำหรับผู้ที่สนใจลดน้ำหนัก4. Cuisine des Province อาหารพื้นบ้านชนบทใช้เนื้อสัตว์และผักนานาชนิด โดยไม่แปรรูปให้วิจิตรพิสดาร
ร้านอาหาร ร้านอาหารในฝรั่งเศสแม้หน้าตาคล้ายๆ กัน แต่อาจเรียกไม่เหมือนกัน ด้วยลักษณะของอาหารที่ขายรวมทั้งเครื่องดื่มด้วย1. Restaurant คือ ภัตตาคาร มักจะขายอาหารเฉพาะอย่างเช่น อาหารไทย, อาหารเวียดนาม หรืออาหารทะเล รวมทั้งร้านที่ขายเฉพาะอาหารฝรั่งเศสด้วย จะเปิดขายอาหารกลางวันถึงประมาณบ่ายสามโมงแล้วปิด จะขายอาหารเย็นอีกครั้งราวหกโมงครึ่งไปจนถึง 4-5 ทุ่ม การสั่งอาหารจะค่อนข้างใช้เวลานาน2. Brasserie คือ ร้านอาหารที่เปิดขายตั้งแต่เช้าจรดเย็นโดยไม่มีเวลาหยุดพัก และมีอาหารเสิร์ฟทั้งวัน3. Cafe คือร้านกาแฟ เป็นแหล่งชุมชนของผู้คนในละแวกนั้น จะเสิร์ฟอาหารแบบง่ายๆ อาทิ แซนวิช หรือ ครัวซอง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นกาแฟ หรือเครื่องดื่มอื่นๆ4. Salon de The เป็นภาคที่หรูหราของคาเฟ่ เสิร์ฟอาหารเบาๆ พวกสลัด หรือ แซนวิช และมีขนมอบ ขนมหวาน เครป และไอศกรีมให้รับประทาน ส่วนใหญ่จะเปิดสายๆถึงหัวค่ำ5. Boulandgerie หรือร้านขายขนมปัง สดใหม่น่ารับประทาน จะเปิดแต่เช้าและปิดตอนใกล้ค่ำ6. Patisserie ร้านขายขนมอบนานาชนิด ไม่ว่าจะเป็นเพสตรี เอแคลร์ หรือครัวซอง บางร้านมีโต๊ะวางไว้เผื่อลูกค้าจะนั่งในร้าน และมีชา กาแฟเสิร์ฟ ด้วย7. Confiserie หมายถึงร้านที่ขายของหวานจำพวกช็อคโกเลต ลูกกวาด ผลไม้เชื่อม ในบางร้านอาจมีเค้ก พาย ที่แต่งอย่างหน้ารัก สวยงาม และพอคำ
อาหารจานเด็ด หากไปถึงฝรั่งเศสอย่าลืมลิ้มลองอาหารขึ้นชื่อเหล่านี้1. Fruits de mer คืออาหารทะเลสดๆ ประกอบด้วยกุ้ง หอย และปูหลากชนิดลวกพอสุก จัดวางบนน้ำแข็งเกล็ดในถาดใบโต รับประทานโดยการบีบมะนาว และจิ้มน้ำส้มสายชูใส่หัวหอมซอย ถ้าจะให้ดีต้องกลั้วคอด้วยไวน์ขาว และแนมให้หนักท้องด้วยข้าวไรย์ทาเนย อาหารจานนี้เป็นอาหารเมืองชายทะเลภาคตะวันตก2. Cog au vin หรือ ไก่อบซอสไวน์แดงใส่หอม และเห็ดดุม เป็นอาหารที่ภัตตาคารแทบทุกแห่งจะต้องบรรจุไว้ในเมนู3. Soupe a l oignon หรือซุบหัวหอม เป็นอาหารที่สำคัญอีกจานหนึ่ง หอมหัวใหญ่จะถูกหั่นเป็นเส้นบางๆ เคี่ยวจนเกือบเละในน้ำซุปรสเข้ม เมื่อจะเสิร์ฟ จึงลอยขนมปังที่อบร้อนโดยมีเนยแข็งวางอยู่ข้างบน4. Escargots a la Bourguignonne หอยทากเอสคาร์โกอบจนสุก พอออกจากเตาร้อนๆก็เอาเนยสดที่ผสมเครื่องเทศใส่ลงไปจนเต็มปากหอย รับประทานเรียกน้ำย่อย5. Pate de foie gras ตับบดปรุงรสด้วยเครื่องเทศ ทำจากตับห่านหรือตับเป็ด หากไม่บดก็อาจเป็นชิ้นๆ ปรุงด้วยเหล้าบรั่นดี
ขนมปังขนมปังของฝรั่งเศสที่เรียกว่า บาแกตต์ (Baquette) มีเอกลักษณ์พิเศษกว่าใคร ด้วยการทำเป็นทรงยาวกว่า 2 ฟุต เส้นผ่าศูนย์กลาง 2-3 นิ้ว เวลาทานมักบิออกด้วยมือ หรือฝานออกเป็นชิ้นๆ อีกชนิดที่นิยมคือ ครัวซอง
ขนมหวานขนมหวานที่เป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่1. เครป (Crepe) เป็นเสมือนอาหารว่างมากกว่า พบเห็นทั่วไป ที่ขึ้นชื่อที่สุดคือ เครปซูเซตต์ หรือเครปน้ำตาลใส่น้ำส้มและเหล้า2. มารองกลาสเซ่ (Marron Glace) หรือเกาลัดเชื่อมหวานสนิม ร้านที่ขายที่ขึ้นชื่อ คือร้าน Fauchon3. เอแคลร์ (Eclair) ขนมอบใส่ใส้ครีม
ขนมว่างเป็นอาหารง่ายที่กินระหว่างมื้อ ที่ขึ้นชื่อก็คือ โคร้ก เมอซิเออร์ (Croque monsieur) ซึ่งเป็นแซนวิชวางแฮมและเนยแข็งไว้ข้างบนแล้วเข้าอบ ถ้าวางไข่ดาวด้วยเรียก โคร้ก มาดาม (Croque madam)
เนยแข็งชนิดของเนยแข็งฝรั่งเศสที่ขึ้นชื่อ อาทิ 1. รอคฟอร์ต (Roquefort) เนยกลิ่นแรงรสจัดมีเส้นสีฟ้าๆอยู่ในเนื้อเนย 2. กามองแบร์ (Camembert) เนยสีขาวนวลเนื้อนิ่ม มีเปลือกสีขาวรอบนอก ซึ่งกินได้ แต่ไม่ค่อยกิน3. บรี (Brie) เนยสีฟ้า หรือ Blue

แฟชั่นใหม่ๆๆอิอิ

อ่า วันนี้มีเรื่องแนะนำดีที่ทุกคนน่าจะรู้กันแล้วแต่ไม่ลึกเท่า ทุกวันนี้กางเกงเอวต่ำกำลังเป็นที่นิยมและมาแรง เวลาเราเดินไปไหนก็จะเห็นแต่คนใส่ งั้นวิธีใส่ที่ถูกต้องเวลานั่งจะไม่เห็น กกน. หรืออะไรโผล่ออกมาดำๆ อย่างแน่นอน
-คำแนะนำที่-1

กางเกงที่ถือเป็นสุดยอดแฟชั่นกางเกงสุดฮิตของสาวๆ ในยุคนี้ก็คือ กางเกงเอวต่ำ ทั้งกางเกงผ้าและกางเกงยีนส์ สำหรับกางเกงยีนส์เอวต่ำยี่ห้อที่กำลังมาแรงที่สุดในโลก ไม่ใช่ลีวายส์ตำนานยีนส์อักต่อไป หากแต่เป็นกางเกงยีนส์ยี่ห้อใหม่ Earl Jean ซึ่งเกิดขึ้นโดยบังเอิญในปี 1996 เมื่อสไตลิสต์สาว Suzanne Costas Freiwald ซึ่งชอบแก้กางเกงยีนส์ใส่เอง ได้ทำกางกางยีนส์ตัวโปรดของเธอหายไปอย่างไร้ร่องรอย กางเกงตัวนั้นเป็นกางเกงเอวต่ำ เข้ารูปพอดีเปรี๊ยะ สามีเธอก็เลยแนะนำให้ Suzanne ลองดีไซน์และตัดกางเกงยีนส์ขาย หลังจากนั้นไม่นานชื่อของ Earl Jean ก็โด่งดังเป็นพลุแตกในเวลาต่อมา กับปากต่อปากที่ว่ากางเกงยี่ห้อนี้ใครใส่ก็สวย


อย่างไรก็ตาม เราไม่รู้หรอกว่ากางเกงดังกล่าวจะใส่แล้วสวยสมคำร่ำลือแค่ไหน แต่วันนี้ มีคำแนะนำดีๆ เกี่ยวกับกางเกงเอวต่ำมาฝากกัน
ถ้าคิดจะเริ่มซื้อกางเกงเอวต่ำ ก็อย่าลืมหาซื้อกางเกงในเอวต่ำมาใส่แทนกางเกงในธรรมดาที่ใช้อยู่ เพราะการโชว์กางเกงชั้นในเอาสูงๆ ให้แลบออกมานอกกางเกง เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง เพราะมันคือสิ่งบ่งบอกความไร้รสนิยมได้ชัดเจนที่สุด
ถ้ากางเกงเอวต่ำของคุณฟิตเข้ารูปจนเห็นรอยกางเกงชั้นใน เราก็ขอแนะนำอีกหน่อยว่าให้ซื้อจี-สตริงเอวต่ำจะดีกว่าให้เห็นรอยขอบกางเกงในนะคะ
กางเกงเอวต่ำเหมาะกับคนที่ไม่ค่อยมีสะโพก เพราะจะช่วยทำให้สะโพกดูผายขึ้น
กางเกงเอวต่ำจะดูดีและสวยเมื่อขากางเกงยาวเลยตาตุ่มออกไป ไม่ควรสวมกางเกงขาเต่อๆ ยกเว้นกางเกงเอวต่ำ 3 ส่วนหรือ 5 ส่วน


ก็รู้ทั้งรู้ว่าเป็นกางเกงเอวต่ำ ดังนั้นหน้าท้องเป็นอะไรที่ต้องดูแลเสมอ อย่าปล่อยให้พุงกะทิยื่นออกมาเป็นอันขาด ทางทีดีไม่มั่นใจหน้าท้องก็ควรสวมเสื้อปิดพุงเล็กน้อย
สำหรับสาวที่หน้าท้องราบ อย่างกับนางแบบคิดจะสวมเสื้อเอวต่ำโชว์ดือ ก็ควรทำความสะอาดสะดือสักหน่อยอย่าปล่อยให้มันดูสกปรก แต่ที่อินตอนนี้น่าจะใส่กับเสื้อพอดีตัว
กางเกงเอวต่ำบางตัวผลิตด้วยเนื้อผ้าที่ลื่น และอาจหลุดลงมาได้ เวลาที่เราเดินบ่อยๆ และยิ่งผ้าลื่นๆ หนักๆ กับคนที่สะโพกไม่ค่อยมีละก็ต้องระวัง เอาอย่างนี้ละกันถ้าคิดจะสวมกางเกงเอวต่ำแต่กลัวหลุด หรืออายกางเกงในก็คงต้องสวมเข็มเข็ดเก๋ๆ สักเส้น โดยเข็มขัดจะต้องอยู่ในหูกางเกงด้วยนะ
กางเกงเอวต่ำที่ไม่มีหูกางเกง ลองหาเข็มขัดถัก หรือเชือกเก๋ๆ พันไว้ก็ดีไม่ใช่น้อย
กางเกงเอวต่ำจะดูน่ารักจริงๆ ถ้าใส่เข้ากับเสื้อที่มีชายเป็นรูปโค้งมน เปิดให้เห็นข้างๆ เอว *ต้องนำไปใช้กันด้วยนะ*

มาแล้วหนุกหนาน แจ๋วo_O

คำถามโดนๆกวนๆที่เพื่อนๆอาจไม่เคยโดนใครถามที่นี้เป็นที่แรกที่จะได้รู้กัน
อารายเอ่ย?เรื่องใหม่ล่าสุดไปเจอแป็กแรกกันเลย

pagk:1 มีเสืออยู่ฝั่งหนึ่ง อีกฝั่งเป็นทุ่งหญ้า มีแม่น้ำขั้นกลางไม่มีสะพาน ทำยังไงให้เสือกินหญ้าได้ = ชาเหลย๐_๐ เสือที่ไหนกินหญ้าล่ะจ๊ะ

pagk:2 ถ้าวิ่งแซงที่สองเราจะได้ที่เท่าไหร่ = ชาเหลย 0-0 ก็ที่สองนั่นแหละ

pagk:3 ทำไมปลาจึงวางไข่ = ชาเหลย 0-0 ถ้ามันโยนไข่ไข่ก็แตกอ่ะดิ

pagk:4 สัตว์อะไรเอ่ยเป็นคน = ชาเหลย 0-0 สัตวแพทย์ไง

pagk:5 ต้นอะไรเอ่ยมีใบ 3 ใบ = ชาเหลย 0-0 ต้นกล้วยเพราะมีใบตอง

เอาไปแค่นี้ก่อนแล้วกันนะ เดี๋ยวเอาไว้วันหลังมาเจอกันใหม่ บายๆๆ